Pozantı’da 70 yaşındaki şahıs öldükten 4 gün sonra fark edildi.
ÖLÜMÜN YALNIZLIĞI…!
Dikkatimizi çeken bir sanal ortam paylaşımı, toplumun giderek hangi hallere düştüğünün de, üzüntü veren açık bir itirafı oldu. Pozantı’nın İstiklal Mahallesinde, harap ve virane bir evde yaşayan 70 yaşındaki Ö.Y.Ö ölümünden 4 gün sonra yokluğu ancak fark edilmiş…! Bu iki satırlık bu paylaşımı okuduğumda, büyük düşünür ve tasavvuf şairi, Yunus Emre’yi hatırladım. Günümüzde yüzlerce yıl önce büyük Yunus, toplumun geleceğini aynada görmüş gibi, günümüzde de önemi her geçen gün artıran aşağıdaki dörtlükle paylaşmış…!
Bir garip ölmüş diyeler…
Üç günden sonra duyalar…
Soğuk su ile yuyalar…
Şöyle garip bencileyin…!
Bu dörtlük, esasında yazacaklarımızın tamamını kapsıyor. Bir başka sözcüklere gerek bırakmıyor. İnsani değerlerimiz her geçen gün giderek kayboluyor…
Saygı yerini saygısızlığa, sevgi ise sevgisizliğe terk ediyor. Ailevi ilişkiler arasındaki bağlar da, birer -birer kopuyor. İnsanlar yalnızlığa mahkum bırakılıyor. Bırakın çok katlı konutlarda oturmayı, müstakil evlerde yaşayanlar bile kapı komşularını dahi tanımıyorlar. Belli bir yaş gurubunun insanları ise, her geçen gün daha da fazla yalnızlaşıyorlar. Geçim şartları, sosyal ilişkileri de geri getirilemez bir şekilde, birer- birer yok ediyor…
Artık gençler evlenemez hale geliyor. Ekonomik zorluklar nedeniyle, gençler anne ve babalarını bile doğru dürüst aramıyorlar. Veya arayamıyorlar. Ziyaretler ise, artık yerini telefon ekranlarına terk ediyor. Yaşlılar yalnız yaşamaya mahkum bırakılıyor. Tek başına yaşamaya çalıştıkları evlerinin kapılarını bile, doğru- dürüst çalan olmuyor. Yaşayıp yaşamadıkları ise, bilinemiyor. Bırakın büyükşehirleri, artık küçük yerleşim yerlerinde bile, insanlar birbirleriyle yabancılaşıyor. Hal- hatır sorma maziye karışıyor. İnsanlar birbirlerinin yaşayıp, yaşamadıklarıyla bile ilgilenmiyorlar. Duygusuz, sevgiden ve saygıdan yoksun bir yaşam anlayışı içerisinde, kendilerini bağımlılıklarla avutmaya çalışıyorlar. Gerçeği görmemek ve hayal aleminde yaşamak için de, halüsinasyonlardan medet umuyorlar. Giderek içine düştüğümüz bu manevi ve üzüntü veren yalnızlığın bir örneğini, geçtiğimiz hafta Pozantı’da da yaşadık. İstiklal Mahallesindeki harap bir evde, yalnız yaşamakta olan 70 yaşındaki Ö.Y.Ö.’nin evinde öldükten 4 gün sonra cenazesinin bulunması ise, “ ÖLÜM YALNIZLIĞININ” insanları derinden düşündürmesi gereken bir son derece üzücü bir yaşanmışlık sonucu olmuştur. Hangi sıkıntılar ve nasıl bir yalnızlık içerisinde öldüğünü bilemediğimiz 70 yaşındaki Ö.Y.Ö’ye, Allah’tan rahmet dilerken, toplumun her geçen gün artmakta olan duyarsızlığının insanları nereye taşıyacağını düşünmek bile istemiyorum. Bu ve benzeri yalnızlık ölümlerinden de ne kadar ders alırız onu da bilemiyoruz…!
Bu yazımızı büyük şair Yahya Kemal Beyatlı’nın ölümün tarifini yaptığı “ SESİZ GEMİ” şirinin giriş ilk iki ve son iki paragrafını alarak noktalıyorum. ( Yorum Haber: Tamer Ünal) ( Foto: Pozantı Medya)
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.
